درسنامه آموزشی عربی کلاس هشتم

اَلْمُعْجَم (28 کلمۀ جدید)

اِبنُ آدَم: آدمی‌زاد «اِبن: پسر، فرزند»	أمَشی: پیاده می‌روم، راه می‌روم
إنَّما: فقط	جَدَل: ستیز
خَطایا: گناهان، خطاها «مفرد: خَطیئَة»	شاهَدَ | یُشاهِدُ: دید| می‌بیند
شَعْب: ملت	شَکَرَ | یَشْکُرُ: تشکّر کرد | تشکّر می‌کند
صَدَقَ | یَصْدُقُ: راست گفت | راست می‌گوید	ضیافَة: مهمانی
طوبیٰ لِـ: خوشا به حالِ	طَیِّب: خوب
عاشَ | یَعیشُ: زندگی کرد | زندگی می‌کند	غَرِقَ | یَغرَقُ: غرق شد | غرق می‌شود
غَضَب: خشم	فَرَس: اسب
فِضَّة: نقره	فِعْل: کار، انجام دادن
قادِم: آینده	قَصْد: منظور
قَوْل: گفتار	کَذَبَ | یَکْذِبُ: دروغ گفت | دروغ می‌گوید
کَذٰلِکَ: همچنین	مُحِبّینَ: دوستداران
مُختَبَر: آزمایشگاه	مِضیاف: مهمان دوست
نَفْس: خود «فی نَفْسِهِ: با خودش»	نَفَعَ | یَنْفَعُ: سود رساند | سود می‌رسانَد

نَصِّ الدَّرسِ: التَّجرِبَةُ الْجَدیدَةُ

تجربهٔ جدید

تَفَکُّرُ ساعَةٍ خَیْرٌ مِنْ عِبادَةِ سَبْعینَ سَنَةً.
ساعتی (زمانی) اندیشیدن از عبادتِ هفتاد سال بهتر است.

کانَ فَرَسٌ صَغیرٌ مَعَ أُمِّهِ فی قَریَةٍ. قالَتْ أُمُّ الْفَرَسِ لِوَلَدِها:
اسبی کوچک (اسب کوچکی) همراه مادرش در روستایی بود. مادر اسب به پسرش (فرزندش) گفت:

«نَحنُ نَعیشُ مَعَ الْإنسانِ وَ نَخدِمُهُ؛ لِذا أَطلُبُ مِنْکَ حَمْلَ هٰذِهِ الْحَقیبَةِ إلَی الْقَریَةِ الْمُجاوِرَةِ.»
«ما همراه انسان زندگی می‌کنیم و به او خدمت می‌کنیم. بنابراین از تو می‌خواهم این خورجین (کیف) را به روستای همسایه (مجاور) ببری. (حمل کنی)

هوَ یَحْمِلُ الْحَقیبَةَ وَ یَذْهَبُ إلَی الْقَریَةِ الْمُجاوِرَةِ.
او کیف را بر می‌دارد و به سوی روستای مجاور می‌رود.

فی طَریقِهِ یُشاهِدُ نَهْراً. یَخافُ الْفَرَسُ وَ یَسْأَلُ بَقَرَةً واقِفَةً جَنْبَ النَّهرِ:
در راهش رودی را می‌بیند. اسب می‌ترسد و از گاو ماده‌ای (گاوی) ایستاده کنار رود، می‌پرسد:

«هَلْ أَقدِرُ عَلَی الْعُبورِ؟»: الْبَقَرَةُ تَقولُ: «نَعَم؛ لَیسَ النَّهْرُ عَمیقاً.»
«آیا می توانم گذر کنم (عبور کنم، رد بشوم)؟»
گاو می‌گوید: «آری؛ رود، ژرف (عمیق) نیست».

یَسْمَعُ سِنجابٌ کَلامَهُما وَ یَقولُ: «لا؛ أیُّهَا الْفَرَسُ الصَّغیرُ، أنتَ سَتَغْرَقُ فِی الْماءِ، هٰذَا النَّهرُ عَمیقٌ جِدّاً. عَلَیْکَ بِالرُّجوعِ. أَ تَفهَمُ؟»
سنجاب سخنانشان را می‌شنود و می‌گوید: «نه؛ ای اسب کوچک تو در آب غرق خواهی شد» این رود بسیار ژرف (عمیق) است. باید برگردی (بر تو برگشت لازم است). آیا می‌فهمی»؟

وَلَدُ الْفَرَسِ یَسْمَعُ کَلامَ الْحَیَوانَینِ وَ یَقولُ فی نَفْسِهِ: «ماذا أَفْعَلُ یا إلٰهی؟!»
فرزندِ اسب، سخنِ آن دو جانور (دو حیوان) را می‌شنود و با خودش می‌گوید: چه کنم ای خدای من؟!

فَیَرْجِعُ إلی والِدَتِهِ وَ یَبْحَثُ عَنِ الْحَلِّ.
پس به سوی مادرش بر می‌گردد و به دنبال راه حلّی می‌گردد. (راه حلّی را جست‌و‌جو می‌کند.)

اَلْأُمُّ تَسْألُهُ: «لِماذا رَجَعْتَ؟!»
مادر از او می‌پرسد: «چرا برگشتی؟»

یَشْرَحُ الْفَرَسُ الْقِصَّةَ وَ تَسْمَعُ الْأُمُّ کَلامَهُ. اَلْأُمُّ تَسأَلُ وَلَدَها:
اسب، داستان را شرح می‌دهد و مادر سخنش (حرفش) را می‌شنود. (مادر به سخنِ او گوش می‌کند) مادر از فرزندش می‌پرسد:

«ما هوَ رَأْیُکَ؟ أَ تَقْدِرُ عَلَی اَلْعُبورِ أَمْ لا؟ مَنْ یَصْدُقُ؟ وَ مَنْ یَکْذِبُ؟»
«نظرت چیست؟ آیا می‌توانی عبور کنی یا نه؟ چه کسی راست می‌گوید؟ و چه کسی دروغ می‌گوید»

ما أَجابَ الْفَرَسُ الصَّغیرُ عَنْ سؤالِها ... لٰکِنَّهُ قالَ بَعدَ دَقیقَتَینِ:
اسب کوچک به سوالش پاسخ نداد. ولی پس از دو دقیقه گفت:

«اَلْبَقَرَةُ تَصْدُقُ وَ السِّنجابُ یَصدُقُ أَیضاً. اَلْبَقَرَةُ کَبیرَةٌ وَ السِّنْجابُ صَغیرٌ. کُلٌّ مِنهُما یَقولُ رَأیَهُ. فَهِمتُ الْمَوضوعََ».
«گاو راست می‌گوید و سنجاب هم راست می‌گوید. گاو بزرگ است و سنجاب کوچک است. هر یک از آن دو نظرش را می‌گوید. موضوع را فهمیدم.»

یَفْهَمُ الْفَرَسُ الصَّغیرُ کَلامَ أُمِّهِ وَ یَذْهَبُ إلَی النَّهرِ وَ یُشاهِدُ الْبَقَرَةَ وَ السِّنجابَ مَشغولَینِ بِالْجَدَلِ.
اسب کوچک سخن مادرش را می‌فهمد و به سوی رود می‌رود و می‌بیند که گاو و سنجاب مشغول بحث هستند.

اَلبَقَرَةُ: «أنا أَصدُقُ وَ أَنتَ تَکذِبُ.»
گاو: «من راست می‌گویم و تو دروغ می‌گویی.»

اَلسِّنجابُ: «لا؛ أنَا أَصدُقُ وَ أَنتِ تَکذِبینَ.»
سنجاب: «نه من راست می‌گویم و تو دروغ می‌گویی.»

یَعْبُرُ الْفَرَسُ ذٰلِکَ النَّهرَ بِسُهولَةٍ؛ ثُمَّ یَرْجِعُ وَ یَفْرَحُ لِلتَّجرِبَةِ الْجَدیدَةِ.
اسب، از آن رود به آسانی عبور می‌کند؛ سپس بر می‌گردد و برای تجربۀ جدید خوشحال می‌شود.

التَّمارین

حِوارٌ بَینَ زائِرَینِ فی طَریقِ کَربَلاء

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: أَ أَنتَ تَعرِفُ مَتیٰ نَصِلُ إلیٰ کَربَلاء؟
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: نَعَم؛ بَعدَ ساعَةٍ. أَ أَنتَ جِئتَ مِن إیران؟
 آیا تو می دانی کی به کربلا می‌رسیم؟  آری؛ یک ساعت دیگر. آیا تو از ایران آمده‌ای؟

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: نَعَم؛ أنا مِن إیران.
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: وَ مِن أَیِّ مَدینَةٍ؟
آری؛ من اهل ایرانم.  
و اهل کدام شهری؟

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: مِن مَدینَةِ قُم. أَ أَنتَ جِئتَ إلیٰ إیران أیضاً؟
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: نَعَم؛ جِئتُ مَرَّتَینِ إلیٰ إیران وَ شاهَدْتُ الْمُدُنَ الْمُقَدَّسَةَ.
من اهل قم هستم. آیا تو نیز به ایران آمده‌ای؟
آری؛ دو بار به ایران آمده‌ام و شهرهای مقدّس را دیده‌ام.

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: کَیفَ کانَتْ سَفرَتُکُم إلیٰ إیران؟
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: کانَتْ طَیِّبَةً؛ لِأَنَّ الشَّعْبَ الْإیرانیَّ شَعبٌ مِضیافٌ.
سفرتان به ایران چگونه بود؟
خوب بود؛ زیرا ملّت ایران ملّتی مهمان دوست است.

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: وَ کَذٰلِکَ الشَّعْبُ الْعِراقیُّ شَعبٌ مِضیافٌ.
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: اَلْحَمدُ لِلّٰهِ. أ تَذهَبُ إلیٰ کَربَلاء؟
و همچنین ملّت عراق ملّتی مهمان دوست است.
خدا را سپاس. آیا به کربلا می‌روی؟

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: نَعَم؛ أنا أَمْشی مِنَ النَّجَفِ إلیٰ کَربَلاء.
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: أنتَ ضَیفُناَ الْعَزیزُ فی مَوکِبِ الْإمامِ الرِّضا (ع) حَتّی‌ تَرجِعَ.
آری؛ من از نجف به کربلا پیاده می‌روم.
تو مهمانِ عزیزمان در موکب امام رضا هستی تا وقتی برگردی.

- اَلزّائِرُ الْإیرانیُّ: طوبیٰ لِلشَّعبِ الْعِراقیِّ لِهٰذِهِ الضّیافَةِ!
- اَلزّائِرُ الْعِراقیُّ: نَحنُ فی خِدمَةِ الْمُحِبّینَ لِأَهلِ الْبَیتِ.
خوشا به حال ملّت عراق به خاطر این مهمانی!
ما در خدمت دوست‌داران اهل بیت هستیم.